Położony na wschodnim krańcu Starego Kisielina pałac stanowi najważniejszy i najbardziej charakterystyczny element dawnego założenia rezydencjonalnego. Od południa otacza go park krajobrazowy, natomiast od zachodu przylegają zabudowania dawnego folwarku. Choć nie zachowała się kaplica grobowa z 1864 roku, wzniesiona ku pamięci Carla Ludwiga von Stosch, sam pałac pozostaje cennym świadectwem historii regionu.
Dzieje majątku sięgają XV wieku — pierwsza wzmianka o Starym Kisielinie (niem. Altkessel) pochodzi z 1471 roku. Na przestrzeni wieków dobra przechodziły w ręce kolejnych rodów szlacheckich, m.in. von Burckersdorff, von Tschammer oraz von Stentsch. Największy wpływ na rozwój majątku miała jednak rodzina von Stosch, która władała nim od 1712 aż do 1930 roku.
To właśnie z ich inicjatywy powstała rezydencja. W latach 1837–1838 Carl Ludwig Hans von Stosch wzniósł skromny, klasycystyczny dwór. Kilkadziesiąt lat później, w latach 1896–1897, Felix Georg hrabia von Stosch rozbudował go, nadając budowli bardziej reprezentacyjny charakter. Nowa część, inspirowana renesansem francuskim, nadała pałacowi elegancką i efektowną formę o planie litery „T”.
Na szczególną uwagę zasługuje bogato zdobiona fasada z centralnym ryzalitem, w którym umieszczono główne wejście. Dekoracyjne obramowania okien, trójkątne naczółki oraz detale architektoniczne podkreślają rezydencjonalny charakter budowli. Elewację wschodnią zdobią dodatkowo herby rodów von Stosch i von Masennbach. Wnętrza zachowały część historycznego wyposażenia, w tym oryginalną klatkę schodową z 1838 roku, sztukaterie oraz kominek z herbem właścicieli.
Po II wojnie światowej pałac przechodził różne funkcje — od siedziby wojsk radzieckich, przez biura PGR, aż po Archiwum Państwowe, które mieściło się tu przez ponad pół wieku. Po jego opuszczeniu budynek popadł w ruinę i przez kilka lat niszczał, tracąc swój dawny blask.
Przełom nastąpił dzięki gruntownej renowacji, która przywróciła pałacowi jego historyczną formę i znaczenie. Uroczyste otwarcie odrestaurowanego obiektu miało miejsce 20 października 2018 roku.
Dziś pałac tętni życiem jako filia Zielonogórskiego Ośrodka Kultury. Mieszczą się tu sala widowiskowa, przestrzenie dla stowarzyszeń, biblioteka, przedszkole miejskie oraz Dzienny Dom Senior +. Dawna rezydencja znów pełni ważną rolę — tym razem jako centrum życia kulturalnego i społecznego.
